زندگی در حاشیه خلیج فارس

زندگی در حاشیه خلیج همیشگی فارس  ” شاید تا پایان این قرن غیرممکن شود”

7845313419+

نتایج پژوهشی جدید درباره تغییرات آب‌وهوایی نشان می‌دهد که گرما و رطوبت در حاشیه خلیج فارس تا پایان قرن جاری ممکن است به حدی برسد که تحمل آن برای انسان غیرممکن شود. دوحه، ابوظبی و بندرعباس قربانیان این موج خواهند بود.
پژوهشی علمی درباره تغییرات آب‌وهوایی که نتایج آن روز دوشنبه (۴ آبان، ۲۶ اکتبر) منتشر شده، هشدار می‌دهد که با تداوم وضعیت کنونی، حاشیه خلیج فارس ممکن است تا کمتر از صد سال دیگر با موج مرگ‌باری از گرما و رطوبت طاقت‌فرسا روبرو شود که زندگی را برای انسان‌ها غیرممکن خواهد کرد.
به گزارش واشنگتن‌پست، شهرهای حاشیه خلیج فارس، از دوبی در امارات گرفته تا بندرعباس در ایران، احتمالا اولین شهرهای جهان خواهند بود که دمایی فراتر از حد تحمل انسان را تجربه خواهند کرد. بر اساس این پژوهش، موج گرمای سوزان ممکن است مکه، مهم‌ترین شهر مسلمانان جهان را هم زیست‌ناپذیر کند. شهرهای جنوب ایران که در ارتفاع کمی از سطح دریا قرار دارند، در کنار دوحه، ابوظبی و ظهران (عربستان) از بزرگ‌ترین قربانیان این موج گرما خواهند بود

98412313

مجمع بین‌المللی تغییرات اقلیمی: گرمایش زمین هیچ کشوری را بی‌نصیب نمی‌گذارد
پژوهشگران دانشگاه ام‌آی‌تی و ماریمونت در آمریکا به این نتیجه رسیده‌اند که در آن دسته از شهرهای این منطقه که در کنار آب‌های گرم قرار گرفته‌اند، دمای هوا به‌گونه‌ای بی‌سابقه افزایش خواهد یافت و سیستم تعریق و تهویه بدن انسان در مواجهه با آن توان کنترل دما را از دست خواهد داد؛ این یعنی گذر از “آستانه سکونت‌پذیری”، به عبارت ساده‌تر ادامه حیات در چنین شرایطی عملا غیرممکن خواهد بود.
تغییرات آب‌وهوایی (Climate Change) و افزایش دما در سراسر جهان نتیجه زندگی بی‌ملاحظه ما در دنیای امروز است که برای نسل‌های آینده تهدیداتی مرگ‌بار به همراه خواهد داشت. پژوهش‌های پیشین نشان می‌داد که چنین تغییرات تکان‌دهنده‌ای ممکن است تا ۲۰۰ سال آینده رخ دهد، اما این پژوهش جدید که بر شرایط منطقه‌ای متمرکز است، روز وداع با زندگی را در این نقطه از کره خاکی که “گهواره تمدن” بود، نزدیک‌تر از پیش می‌بیند .
پایان جهان
همه جزایر “اوتانگ جاوه” در کنار هم ۱۲ کیلومتر مربع وسعت دارند و بلندی هیچ کدام (نسبت به سطح آبهای آزاد) بیشتر از سه متر نیست. در اطراف این جزایر چشم تا خط افق فقط آب اقیانوس آرام را می‌بیند. ساکنان این جزایر به دست و پنجه نرم کردن با آب و باد عادت دارند. تغییرات اقلیمی اما زندگی دشوار در این منطقه را دشوارتر کرده است.
نگهداری از آیین‌ها
سکونت در این جزایر حدود ۲ هزار سال قدمت دارد. رقص‌های چند صد ساله که برخی از آنها داستان‌هایی از عناصر قدرتمند طبیعت روایت می‌کنند، بخش مهمی از فرهنگ پلی‌نزی جزایر مرجانی “اوتانگ جاوه” هستند.
غرق در دل طبیعت
ساکنان این جزایر کلبه‌های خود را از سال‌های دور با درخت نارگیل و پاندانوس می‌سازند. در زندگی مردم محلی عنصری که سنخیت چندانی با سنت منطقه ندارد، روشنایی لامپ است؛ نوری که برق آن را پنل‌های سولار از تابش خورشید تأمین می‌کنند.
آینده کودکان چه می‌شود؟
کودکانی مانند ویلسون آیونگا هشت ساله (تصویر) نخواهند توانست تا سنین بالا در این منطقه بمانند. وقتی سطح آب دایم افزایش می‌یابد، چاره‌ای جز نقل مکان به جزایر دیگر یا رفتن به خشکی نیست.
جزایر فراموش‌شده
تصاویر هوایی از زیبایی‌های “لوانیوا”، پرجمعیت‌ترین جزیره مجمع‌الجزایر “اوتانگ جاوه” را بهتر نمایان می‌کنند. اما روی زمین شرایط به گونه‌ای دیگر است: دولت خدمات چندانی به ساکنان ارائه نمی‌کند؛ آموزش و بهداشت عرصه‌هایی هستند که کمبودهای جدی دارند

98741303

دوپاره و آب‌گرفته
پیامدهای تغییرات اقلیمی در جزیره “هنوا آیکو” به خوبی دیده می‌شود. آب دریا به حدی بالا آمده که به میانه‌های جزیره رسیده و آن را به دو بخش تقسیم کرده است. این خطر وجود دارد که دیگر جزیره‌های منطقه هم به سرنوشتی مشابه دچار شوند.
فراتر از باد شدید
تنها بالا آمدن سطح آب اقیانوس زندگی روی جزایر را تهدید نمی‌کند. تندبادهای ویرانگری که پیامد تغییرات اقلیمی هستند هم از ساکنان قربانی می‌گیرند.
گیاهانی که نفس‌های آخر را می‌کشند
تلاش پاترون لالیانا، از ساکنان محلی، برای پرورش گیاه چندان راه به جایی نمی‌برد. خاکی که به طور طبیعی چندان غنی نیست، در پی بالا آمدن آب اقیانوس حالا شورتر هم شده است.
فراتر از ساحلی ماسه‌ای
در سال‌های نه چندان دور در این محل روستایی سرزنده با ۴۰ خانه و یک گورستان وجود داشت. امروز از آن چیزی جز ساحلی ماسه‌ای و باریک باقی نمانده است.
خطر نابودی آداب و رسوم
آداب و سنن ساکنان جزایر “اوتانگ جاوه” در پیوندی تنگاتنگ با طبیعت و جزایر قرار دارند. بسیاری از ساکنان از دست دادن جزیره‌ها را وداع با بخشی از هویت خود می‌دانند.
یک قطره امید
هر روز احتمال اینکه ساکنان “اوتانگ جاوه” مجبور به ترک محلی زندگی‌شان شوند، بیشتر می‌شود. اگرچه آنان هنوز ناامید نشده‌اند. ساکنان می‌خواهند در همان محلی بمانند که اجدادشان در ۲۰۰۰ سال گذشته زندگی کرده‌اند. آنان نمی‌خواهند “آوارگان اقلیمی” باشند.
نتایج این پژوهش در قالب مقاله‌ای در مجله Nature Climate Change منتشر شده است. دانشمندان در این پژوهش از مدل‌های جوی با وضوحی بالا که از خلیج فارس تهیه‌شده بهره گرفته‌اند تا سناریوهای احتمالی گوناگون برای دهه‌های آینده را پیش‌بینی کنند

8974603

ناسا: احتمال دارد توکیو و سنگاپور غرق شوند
به گفته متخصصان تنها در صورتی می‌توان از بروز چنین رویدادهای مرگ‌باری در آینده نه چندان دور جلوگیری کرد که راهی برای دفع آلودگی ناشی از تولید گازهای گلخانه‌ای یافت شود. تجمع گازهای گلخانه‌ای در جو، مهم‌ترین علت گرمایش جهانی است.
حالا کسانی که در این منطقه از دنیا مشغول ساخت و سازند، باید بناها را به‌گونه‌ای طراحی کنند که امکان تحمل چنین دمای طاقت‌سوزی را داشته باشند. دانشمندان می‌گویند در کشورهای ثروتمند حوزه خلیج فارس شاید بتوان روی زندگی در دل بناهای ساخته دست انسان حساب کرد، اما هشدار می‌دهند که در چنان شرایط طاقت‌فرسایی “حتی ابتدایی‌ترین کارهای بیرون از محل سکونت هم به احتمال زیاد به طور ملموسی تحت تاثیر این تهدیدات مرگ‌بار قرار خواهند گرفت
زندگی در حاشیه خلیج فارسTASVIR COMPANY
00

Leave a Reply

ثبت نام در سایت